18.6.06

Νύχτωσε νύχτα

Την τελευταία φορά που “ανέβασα” τις σκέψεις μου σε αυτή τη σελίδα, είχα στο μυαλό μου τη σύνταξη ενός διαφορετικού κειμένου. Ήμουν επηρεασμένος από ένα email που είχα λάβει από ένα πολύ στενό μου φίλο, με τον οποίο λόγω της γεωγραφικής απόστασης επικοινωνούμε και με αυτό τον άχαρο τρόπο. Στο ηλεκτρονικό αυτό γράμμα με ενημέρωνε για το θάνατο της μητέρας ενός κοινού μας φίλου. Η είδηση αυτή ήταν σαν ένα χτύπημα στο στομάχι για κάποιον που πνίγεται. Ήταν κάτι που και σε πονάει και σε ανακουφίζει. Μια παράξενη είδηση που ενώ την περιμένεις από καιρό τελικά όταν έρχεται δεν είσαι έτοιμος να τη δεχτείς.

Τη γυναίκα δεν είχα προλάβει να τη γνωρίσω. Λογικά δε θα έπρεπε να με είχε επηρεάσει τόσο ο χαμός της, όμως η τυχη το εφερε να συναντησω το γιο της μια μερα στο νοσοκομειο. Είχα μάθει για τον Άγγελο ότι τραβιέται με την υγειά της μητέρας του και για να είμαι ειλικρινής το περίμενα ότι θα συναντηθούμε μια μέρα στο νοσοκομείο. Δεν ήταν δα και τόσο τυχαίο αφού τα τελευταία χρόνια βρίσκομαι τακτικότατα σε αυτό το χώρο.

Διαβάζω λοιπόν το email και η σκέψη μου τρέχει σε εκείνη την (όχι και τόσο τυχαία) συνάντηση. Και στο μυαλό μου κολάι ένα στιχάκι από τραγούδι των Κατσιμίχα.
Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα
που συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε.


Δεν είπα ποτέ στον Άγγελο το πραγματικό λόγο που βρισκόμουν στο νοσοκομείο. Τον είδα σε άσχημη κατάσταση και για να μην τον παραφορτώσω και με τη δική μου ιστορία, απέδωσα επαγγελματικό χαρακτήρα στην παρουσία μου. Η μητέρα του βασανιζόταν άσχημα και ο ίδιος τραβιόταν δίπλα της σε Ελλάδα και εξωτερικό. Τον άκουσα, του είπα κι εγώ μέσες άκρες τα δικά μας τα ωραία και χαιρετηθήκαμε. Λίγες μέρες μετά ήρθε το σχετικό email. Από τότε ξέρω ότι τον ίδιο δεν πρόκειται να τον ξανασυναντήσω στο καφέ του νοσοκομείου.

Όπως σε αυτά τα μέρη δεν πρόκειται να ξανασυναντήσω την Αντα. Ο δικός της ο πατέρας εμφάνισε την αρρώστια μετά τον δικό μου κι όμως ταλαιπωρήθηκε πιο άγρια και έφυγε πρώτος. Την είχα επισκεφτεί δυο φορές στο νοσοκομείο, γιατί από το τηλέφωνο ακουγόταν χάλια και ήθελα να με δει δίπλα της. Την μια φορά μάλιστα είχα κι εγώ τον δικό μου νοσηλευόμενο (σε άλλο μαγαζί) αλλά ήξερα από πρώτο χέρι πόσο σημαντική είναι η συμπαράσταση σε τέτοιες ώρες.

Η ζωή ήθελε ο δικό μας αγώνας να είναι μαραθώνιος. Ο πιο εξοντωτικός από όλους. Με δυσκολίες που δεν περιγράφονται ούτε στην οθόνη, ούτε στο χαρτί, ούτε με τα λόγια.

Την εξέλιξη της ιστορίας δεν την ξέρει κανείς. Εγώ έχω μείνει ακόμα στο σταυροδρόμι. Το σταυροδρόμι που είναι καταραμένο και όχι μαγεμένο όπως αυτό του τραγουδιού. Εύχομαι να μη συναντήσω άλλο φίλο εδώ κι εγώ να ξεκολλήσω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και ανώδυνα.

Επί 2-3 βδομάδες μετά από εκείνο το email σκεφτόμουν να ανεβάσω αυτό το ποστ. Τελικά δεν μπόρεσα να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου και προτίμησα τότε να ασχοληθώ με κάτι πιο ανάλαφρο. Όμως αυτό που πρέπει να γίνει, αργά ή γρήγορα γίνεται και να που σήμερα βρήκα την ευκαιρία.
«την ευκαιρία»!
Την ώρα που γράφω το κείμενο αυτό βρίσκομαι δίπλα του και έχω διακόψει πάνω από πέντε φορές για να τον βοηθήσω και να τον περιποιηθώ.

5.4.06

Τι δουλεία έχει ο Δρακουμέλ με τα στρουμφάκια?


Άλλο ένα επεισόδιο με τον αγαπημένο μας πρωταγωνιστή, εχτές στη νομική της Θεσσαλονίκης.
"Μαζί μου δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα…"

Για πολλοστή φορά, ο κουλτουράκης υπουργός απογοήτευσε πολλούς από τους ανθρώπους που απλώς το συμπαθούν ή ακόμα και το στηρίζουν. Δε θεώρησε αναγκαίο να εξηγήσει στους πιτσιρικάδες ότι τέτοιου επιπέδου υβριστικά συνθήματα κάνουν κακό κυρίως στους ίδιους. Φαινομενικά θα ήταν εύκολο για ένα κορυφαίο στέλεχος να επιβληθεί σε ένα τσούρμο φοιτητών τη στιγμή μάλιστα που απολάμβανε το σεβασμό του συνόλου των παρευρισκόμενων στη αίθουσα.

"δεν ακούω τι ακριβώς λέτε, αλλα μ'αρέσει!"

Δυστυχώς άφησε την καφρίλα να εκδηλωθεί και ύστερα προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Πρώτα επιχείρησε να πείσει ότι ο επί διετίας εγγυητής της δημόσιας τάξης δεν αντιλήφθηκε τέτοιου είδους επεισόδια κατά την παρουσία του. Μερικές ώρες αργότερα όμως κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει να διαψεύδει την από τηλεοπτική κάμερα καταγραμμένη αλήθεια και κατέφυγε στη γνωστή γαργάρα.
"Σταματήστε παλιόπαιδα, δε βλέπετε ότι δε συμφωνώ μαζί σας!"

Γιατί δεν εκτιμάει τη δεύτερη ευκαιρία που του χαρίστηκε παρά σπεύδει να τα ξανασκατώσει?

30.3.06

το καλό ποδαρικό...

...κρατάει 13(!) χρόνια

Θα ήθελα να ευχαριστήσω το πλήθος των αναγνωστών για την αφοσίωση που δείχνουν στη σελίδα αυτή αλλά και για τη συμμετοχή τους στη διαμόρφωση της.

Συμμετοχική δημοκρατία που έλεγε και ένα όχι και τόσο παλιό - πλην όμως ξεχασμένο σλόγκαν.

Ιδού λοιπόν ένα απόκομμα που μου στάλθηκε και σε περίπτωση που δεν το έχετε ανταμώσει θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.
Άραγε τι να γίνεται με το μείζον εθνικό ζήτημα?

Το βέβαιο είναι ότι με την κυβέρνηση της διαφάνειας δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Η αλήθεια θα λάμψει και οι ένοχοι θα τεθούν ενώπιον της δικαιοσύνης. Οι πολίτες της χώρας απολαμβάνουν τη μέγιστη ασφάλεια και θα πρέπει να κοιμούνται ήσυχοι.

Αν πάλι κοιμούνται μέρα και νύχτα τότε τα πράγματα θα είναι καλύτερα για όλους!

29.3.06

μία εικόνα αξίζει όσο 2 λέξεις

Πραγματικά έχω μέρες να γράψω και οι λόγοι είναι δύο. Αφενός πνίγομαι – δεν διαθέτω ούτε εκείνη τη μίση ώρα την ημέρα που αφιέρωνα στο βλογ. Αφετέρου περιμένω μια καλή αφορμή.

Σχετικά με το δεύτερο, μου ήταν δύσκολο να α ντισταθώ στις νέες προκλήσεις του γνωστού ζωγράφου αλλά και στα σκληρά φάουλ που υποφέρουν οι παίχτες του ολυμπιακού σε κάθε εντός Ελλάδος αγώνα. Τα μαζεύω στην άκρη του μυαλού μου και μια μέρα θα βγω να τα φωνάξω. Εκτός κι αν κλατάρει το ρημάδι το μυαλό και φωνάξω βοήθεια!!!

Τέλος πάντων, (για να προλάβω και την τράπεζα που κλείνει στις 14:30) η αφορμή που μου δόθηκε σήμερα ήταν όχι τα καλά λόγια από το μικρούλι (thanx) αλλά η άστοχη φώτο!

Ομολογώ πως φταίω κι εγώ που δεν έχω καταφέρει να ανεβάσω profile pic, αλλά μικρούλι μου δεν ρώταγες?

Ιδού η καρικατουρίστικη εικόνα που αναδεικνύει όλο το μεγαλείο του Σεργκει.

Σεργκει, ο ένας και μοναδικός

13.3.06

ΦΡΕΣΚΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΑ!!!

Ενδιαφέρον το σχόλιο του πολιορκητή. Πάντα έχει τον τρόπο του με τις λέξεις να παρουσιάζει το άσπρο μαύρο. Και κυρίως το αντίστροφο!

Με αλλά (και καλοβαλμένα) λόγια μας είπε ότι στην πολιτική τους κανόνες τους ορίζει ο μεγάλος ο οποίος έχει το προνόμιο να αγνοεί το λογικό και αναμενόμενο της κοινής γνώμης. Πράγμα που δε θα έκανε βέβαια αν οι πολίτες είχαν στοιχειώδη μνήμη. Ξέρει όμως, στην προκείμενη περίπτωση, ότι τα χαμογελά στις πρεμιέρες, τις φιλανθρωπικές συναυλίες και τα λοιπά θα συμβάλουν στο να ξεχαστούν τα κουκουλώματα των Πακιστανών και των υποκλοπών. Και πράττει αναλόγως.

Άλλωστε ο βασιλιάς είναι ό,τι θέλει κάνει.

Ο αξιωματικός όμως? Πως μπορεί ένας γενναίος στρατηγός να δεχτεί τον υποβιβασμό? Με το να εκθειάζει την σπουδαιότητα των νέων του αρμοδιοτήτων, παραβλέποντας ότι η καρεκλά που του δόθηκε έμενε κρύα τα τελευταία δύο χρόνια? Ψυγείο είχε γίνει η θέση του κουλτουριάρη υπουργού. Μήπως όμως και ο πολιορκητής αυτό δεν είπε: ότι τον έβαλε στη συντήρηση για να τον επαναφέρει!

Κατεψυγμένος Αρχιστράτηγος - έτοιμος σε 5’ !

Και κάλα αν ήταν μόνοι τους δεν θα γινόταν θέμα. Αλλά υπάρχουν και οι πολίτες που βλέπουν μια υπουργική θέση να χρησιμοποιείται σαν ψυγείο αποτυχημένων. Τι να τους πούνε...

«αξιοκρατία, διαφάνεια, σεμνότις και ταπεινότις.»

τελικά αν ο υπουργός δεν έχει συντηρητικά τoν τρώνε οι κοριοί…

7.3.06

the matrix - first stage

Είναι στιγμές που βρισκόμαστε μπροστά στη δύσκολη απόφαση της ρήξης, της ανατροπής και του ξεβολέματος. Όσοι ψάχνονται θα αισθανθούν ότι αναζητούσαν από καιρό το κόκκινο χάπι της αλήθειας και θα το διαλέξουν με τόλμη.

"it's your choice"

Το παρακάτω link είναι αφιερωμένο στα τολμηρά ζωάκια που κάνουν την υπέρβαση επειδή θέλουν να γνωρίζουν

1.3.06

ζαβολίτσες

Σε συνέχεια της αναζήτησης που προκαλεί η μυστηριώδης σχέση εξουσίας και πάθους (βλ. προηγούμενο ποστ), θυμήθηκα τον τρελο-Μπιλ. Ένα παλικάρι στο στρατό που συγκέντρωνε σε μια μόνο προσωπικότητα όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά που έχω συναντήσει.

Με τσίμπησε μια μέρα ο τρελο-Μπιλ να παίξουμε σκάκι. Ίσως σκέφτηκε ότι λόγω ονόματος κάτι θα ξέρω.
Καλά μέχρι εδώ.
Μετά την 5η κίνηση κατάλαβα γιατί επέμενε να παίξει μαζί μου. Οποίος είχε ασχοληθεί μαζί του είχε ήδη τσακωθεί αφού με το πρώτο στρίμωγμα άρχιζε να παίρνει πίσω τις τελευταίες του κινήσεις.

Δεν τσακώθηκα. Έδειξα ψυχραιμία και έχασα διακριτικά. Άλλωστε, το λάθος ήταν απ’ την αρχή δικό μου.

Θα μπορούσε βέβαια να κάνει και μια άλλη, πιο τραβηγμένη ζαβολιά. Να του απειλώ π.χ. τον αξιωματικό, μια από εδώ μια από εκεί και όταν αναγκαζόταν να τον χάσει αντί να τον βγάλει από τη σκακιέρα, να τον αλλάξει θέση και ρόλο. Ήταν τόσο σχιζοφρενικός χαρακτήρας που άνετα μπορώ να τον φανταστώ να μου παζαρεύει την μετάλλαξη του στρατηγού σε στρατιώτη υποστηρίζοντας ότι βγαίνω εγώ κερδισμένος.

Ο βασιλιάς μου φαίνεται λίγο χλωμός (και μόνος του)

Σαν αυτό που έκανε ο πρωθυμουργός. Είχε ένα στρατηγό που έβλεπε τον κλοιό να σφίγγει γύρω του. Αντί να εκμεταλλευτεί τον ανασχηματισμό και να τον βγάλει από τη σκακιέρα της κυβέρνησης, τσούπ τον άλλαξε θέση και τον έκανε κομπάρσο. Και ο κόσμος μένει να απορεί… αλλά όταν μιλάει ο έρωτας η λογική κωφεύει.