ζαβολίτσες
Σε συνέχεια της αναζήτησης που προκαλεί η μυστηριώδης σχέση εξουσίας και πάθους (βλ. προηγούμενο ποστ), θυμήθηκα τον τρελο-Μπιλ. Ένα παλικάρι στο στρατό που συγκέντρωνε σε μια μόνο προσωπικότητα όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά που έχω συναντήσει.
Με τσίμπησε μια μέρα ο τρελο-Μπιλ να παίξουμε σκάκι. Ίσως σκέφτηκε ότι λόγω ονόματος κάτι θα ξέρω.
Με τσίμπησε μια μέρα ο τρελο-Μπιλ να παίξουμε σκάκι. Ίσως σκέφτηκε ότι λόγω ονόματος κάτι θα ξέρω.
Καλά μέχρι εδώ.
Μετά την 5η κίνηση κατάλαβα γιατί επέμενε να παίξει μαζί μου. Οποίος είχε ασχοληθεί μαζί του είχε ήδη τσακωθεί αφού με το πρώτο στρίμωγμα άρχιζε να παίρνει πίσω τις τελευταίες του κινήσεις.
Μετά την 5η κίνηση κατάλαβα γιατί επέμενε να παίξει μαζί μου. Οποίος είχε ασχοληθεί μαζί του είχε ήδη τσακωθεί αφού με το πρώτο στρίμωγμα άρχιζε να παίρνει πίσω τις τελευταίες του κινήσεις.
Δεν τσακώθηκα. Έδειξα ψυχραιμία και έχασα διακριτικά. Άλλωστε, το λάθος ήταν απ’ την αρχή δικό μου.
Θα μπορούσε βέβαια να κάνει και μια άλλη, πιο τραβηγμένη ζαβολιά. Να του απειλώ π.χ. τον αξιωματικό, μια από εδώ μια από εκεί και όταν αναγκαζόταν να τον χάσει αντί να τον βγάλει από τη σκακιέρα, να τον αλλάξει θέση και ρόλο. Ήταν τόσο σχιζοφρενικός χαρακτήρας που άνετα μπορώ να τον φανταστώ να μου παζαρεύει την μετάλλαξη του στρατηγού σε στρατιώτη υποστηρίζοντας ότι βγαίνω εγώ κερδισμένος.
Ο βασιλιάς μου φαίνεται λίγο χλωμός (και μόνος του)
Σαν αυτό που έκανε ο πρωθυμουργός. Είχε ένα στρατηγό που έβλεπε τον κλοιό να σφίγγει γύρω του. Αντί να εκμεταλλευτεί τον ανασχηματισμό και να τον βγάλει από τη σκακιέρα της κυβέρνησης, τσούπ τον άλλαξε θέση και τον έκανε κομπάρσο. Και ο κόσμος μένει να απορεί… αλλά όταν μιλάει ο έρωτας η λογική κωφεύει.
posted by sergei @ 13:14
4 Comments:
Δεν τον έκανε κομπάρσο τον αξιωματικό! Μεγαλοφυής ο παραλληλισμός με το σκάκι, αλλά έχει ένα μειονέκτημα:
Στην ελληνική πολιτική οι παίκτες δεν είναι δύο, υπάρχουν αρχηγοί, φιλόδοξοι δελφίνοι, διαπλεκόμενοι, δημοσιογράφοι, λαμόγια, συμβουλάτορες και η πολύφερνη νύφη, η κοινή γνώμη. Όλοι αυτοί κινούνται στο μέτρο που τους παίρνει, πολλές φορές αυτόνομα και απρόβλεπτα. Όπως είχε πει ο μακαρίτης ο Καραμανλής: "Όταν ένας πολιτικός λέει ή κάνει κάτι, προσπαθούμε να βρούμε τους λόγους που τον ώθησαν στην πράξη ή τη δήλωση. Τη στρατηγική του και το στόχο του. Τις περισσότερες όμως φορές αυτό που οδηγεί τον πολιτικό είναι η μαλακεία που έχει στο κεφάλι του".
Ο βασιλιάς Καραμανλής λοιπόν, ο διάδοχος του αποθανόντος πιθανότατα έχει στρατηγική. Τοποθετεί τον αξιωματικό του στα μετόπισθεν σε ένα κάστρο που δεν μπορούν να τον βάλλουν οι εχθροί του. Τον κρατά όμως στο στράτευμα ώστε να μπορεί να τον επαναφέρει ως Αρχιστράτηγο, όταν τον χρειαστεί.
Επιστροφή στο σκάκι όμως:
Ο μύθος λέει ότι αυτός που ενεπνεύσθη το σκάκι ήθελε να δείξει στον βασιλιά του, πόσο αδύναμος είναι στην πραγματικότητα. Γι'αυτό τον έκανε το πιο αδύναμο πιόνι στη σκακιέρα. Ναι όντως το πιο ισχυρό κομμάτι είναι η βασίλισσα που τώρα ασχολείται με τις διεθνείς σχέσεις. Όμως αν πέσει ο βασιλιάς είναι που χάνεται το παιχνίδι...
Άρα μένει να δούμε πως θα εξελιχθεί το παιχνίδι;
Πολύ αδρανής ο ρόλος του θεατή για την περίπτωσή σας.
Ένας Σερ Γκέϋ και ένας Πολιορκητής περίμενα να έχουν περισσότερα να συνεισφέρουν από απλοί σχολιαστές...
Βέβαια μπορεί και αυτό να είναι μέρος της στρατηγικής σας...
Time will show.
;-D
Looking for information and found it at this great site...
» » »
Keep up the good work »
Post a Comment
<< Home